“Geld is geen doel, maar een middel om het leven te leven zoals jij dat wilt .”

-Bas Smeets-

Een gastblog van Anneloes Koeman.

Ik had alles.

Een mooi appartement, een nieuwe auto en behoorlijk wat geld op mijn spaarrekening. Spullen, een enorme hoeveelheid aan spullen. En een hoop kleren. Ik had er een walk-in-closet mee kunnen vullen. Sommige kledingstukken hingen jaren met een prijskaartje eraan in mijn de kast.  

Hard werken en geld verdienen kon ik prima. Sparen ook wel. Maar geld uitgeven was mijn grootste talent. Mijn vader maakte wel eens de grap dat het gat in m’n hand zo groot was dat ik geen hand meer over had. 

Nu kunnen we er hard om lachen maar achteraf gezien is het ook best wel triest. 

Want ik was van binnen diep ongelukkig. Daar zat ik dan op de bank in mijn paleisje een beetje depressief te zijn. Ik had alles waar veel van mijn leeftijdsgenoten jaloers op zouden zijn. Maar wat moet je met zoveel spullen en materiaal als je je van binnen leeg en verloren voelt?

Mijn big spending gedrag was een manier om mijn leven te vullen en een kortstondig gevoel van geluk en tevredenheid aan te wakkeren. Mijn kleding gaf me een gevoel van eigenwaarde, terwijl ik eigenlijk bij alles vond dat het me niet mooi stond.

Ik was me er toen niet van bewust, maar ik zat behoorlijk diep in een bore-out en midden in de mid-twintigers dip. En mocht je denken dat dit gewoon een hype is onder aanstellerige millenials, ik had wel degelijk een aantal legitieme redenen om me zo te voelen. 

Een daarvan was mijn baan. Aan het begin van de bankencrisis begon ik met mijn eerste grote mensen baan. Het was niet makkelijk om wat te vinden, dus ik mocht blij zijn dat ik een aardige baan vond in een leuk bedrijf. In die tijd was ik onzeker en waren de omstandigheden onzeker, daarom nam ik genoegen met een baan in een ondersteunende rol die nogal beneden mijn niveau was. 

In het begin was het prima, maar na een tijdje raakte ik verveeld en miste de uitdaging. 

Dus besloot ik op die ene avond op de bank dat ik de volgende ochtend mijn baan op zou zeggen. Ik had er al jarenlang over gedroomd om naar Australië te gaan. Nu waagde ik de sprong. Dat soort dingen pak ik vaak vrij rigoureus aan. De volgende morgen nam ik inderdaad ontslag en boekte mijn ticket naar Sydney. 

Deze reis zou al mijn problemen als sneeuw voor de zon doen verdwijnen, helemaal aan de andere kant van de wereld zou ik de antwoorden wel vinden. Het was één grote belevenis. Ik heb de mooiste plekken gezien, fantastische mensen ontmoet en er een boel dollars doorheen gejast die ik een paar jaar geleden graag als startkapitaal voor mijn bedrijf had gehad. 

Maar wat kwam ik mezelf daar keihard tegen. Ik liep nog steeds tegen dezelfde issues aan en ik voelde me eenzamer dan ooit. 

Na een paar maanden kwam ik thuis en probeerde de draad weer op te pakken. Ik zocht naar een nieuwe baan, wederom in een ondersteunende rol. Ook dat was lekker veilig, ik kon me altijd verschuilen achter een leidinggevende en hoefde nooit mijn mening te geven. In vergaderingen hield ik altijd mijn mond, terwijl ik ondertussen precies wist wat ik had kunnen zeggen en daar vaak ook nog eens gelijk in kreeg. De frustratie nam toe. Maar wat kon ik anders en wat vond ik nou echt leuk?

Na heel wat jaren zo door te zijn gegaan, kreeg ik nu zo’n 5 jaar geleden een ongeluk dat mijn leven op z’n kop zette. En dat was maar goed ook. Het was de eerste stap in het proces om voor mezelf te kiezen. 

Om erachter te komen wat ik nu echt met mijn leven wilde. Er was ineens noodzaak, ik kon niet langer zo doorgaan.

Mijn grootste droom was ondernemen. Maar dat durfde ik nooit. Ik ben aan de slag gegaan met alle drempels en beperkende overtuigingen die me tegenhielden om mijn eigen bedrijf uit de grond te stampen. En op een dag nam ik opnieuw ontslag. Nu met een veel betere reden, want een paar maanden later stapte ik de Kamer van Koophandel binnen en liep ik op mijn dertigste als ondernemer naar buiten. 

Het klinkt misschien gek, maar het was een van de mooiste dagen uit mijn leven en een enorme persoonlijke mijlpaal. Ik had officieel gekozen voor zelfstandigheid en had oprecht het vertrouwen in mijzelf dat ik een succesvol bedrijf neer kon zetten.

In eerste instantie besloot ik te doen wat ik al die jaren al had gedaan. Anderen ondersteunen bij hun bedrijfsvoering. Maar na een tijdje kwam ik erachter dat die rol mij absoluut niet paste en dat ik het helemaal niet leuk vond. Ik wilde uitdagender werk en mijn creativiteit meer laten stromen. 

Vroeger wilde ik een eigen bedrijf en ik wilde schrijfster worden. Verhalen schrijven en delen. En dat is waar ik andere ondernemers nu bij help, of je nu op het podium wilt staan shinen met een inspirerend verhaal of een pakkende tekst voor je website nodig hebt.

Ik had een paar jaar geleden graag een traject als dat bij Van Werk Naar Passie gevolgd, om erachter te komen wat mijn passie is. Dat weet ik nu ook, maar het had me een hoop tijd en geld gescheeld.

Hoewel mijn financiële situatie anders is als toen ik nog opgesloten zat in mijn gouden kooi voordat ik naar Australië ging, zit ik niet meer chronisch depressief te wezen op mijn bank. 

Ik ben de laatste die zal zeggen dat geld niet gelukkig maakt. Geld is voor mij geen voorwaarde voor geluk, maar het maakt je leven wel verdomd makkelijk en comfortabel. 

En laten we eerlijk zijn, ik ben niet voor niets ondernemer geworden. Geld moet rollen! Dat was en zal altijd mijn motto blijven. 

Maar ik voel me niet meer leeg van binnen en heb geen spullen meer nodig om me af te leiden of om invulling te geven aan mijn leven. Ik geef mijn geld nu liever uit aan mooie ervaringen, mijn gezondheid en persoonlijke groei. Dat is alles wat ik nodig heb.

Wat geef jij je geld liever aan uit? Aan persoonlijke groei of aan spullen en waarom? Laat het ons weten in het commentaarveld hieronder!

Ps: Wil je aan de slag met de #BeFirst Methode en vanuit de kern van wie je bent straks de overstap maken naar een inkomen als zelfstandige? Download dan de gratis gids Hoe Ontsnap Je Uit Je Gouden Kooi?

Shares
Share This